ضیافت

وَ زَوَّجْناهُمْ بِحُورٍ عِینٍ‏  (طور ۲۰

هر یک از کلمه حور و عین، صیغه جمع‏اند که هم جمع مفرد مذکرند و هم جمع مفرد مؤنث. ابن مالک در باب جمع تکسیر الفیه گوید:
فعل لنحو أحمر و حمراء / و فعلة جمعا بنقل یدرى‏
پس حور هم جمع احور است که نعت مذکر است یعنى مرد آهو چشم و میش چشم، و هم جمع حوراء که نعت مؤنث است یعنى زن آهو چشم و میش چشم. و همچنین عین هم جمع اعین است یعنى مرد فراخ چشم، و هم جمع عیناء یعنى زن فراخ چشم که ضم عین بمناسبت یاء تبدیل به کسره شده است و چشمى که هر دو صفت یاد شده در آن جمع شده است خیلى چشم‏گیر است .

توضیح : 

یک زن فراخ چشم را می گوییم عیناء و چند زن فراخ چشم را می گوییم عین.
یک مرد فراخ چشم را می گوییم اعین و چند مرد فراخ چشم را می گوییم عین.

یک زن آهوچشم را می گوییم حوراء و چند زن آهو چشم را می گوییم حور.
یک مرد آهوچشم را می گوییم احور و چند مرد آهوچشم را می گوییم حور.

خلاصه اینکه حور جمع احور و حوراء است. عین هم جمع اعین و عیناء.
پس در بهشت هم زن حوراء عیناء وجود دارد و هم مرد احور اعین.